Uitvaart – Voorbeeld speech

Uitvaart - Voorbeeld speech

 

Beste mensen,

de familie heeft mij gevraagd om namens hen te spreken bij het overlijden van hun geliefde Piet. Mijn naam is Ton Kistemaker, uitvaartverzorger. Het doet de familie goed, dat u met zovelen gekomen bent.

‘Piet heeft een mooi leven gehad’. Dit zinnetje heb ik in de gesprekken met familie en vrienden van Piet heel vaak gehoord. Een zinnetje waarin iets van troost en berusting klonk, misschien bedoeld als compensatie voor het feit dat Piet niet heel oud is geworden. In deze tijd vinden we immers dat je met 66 niet oud bent.

Het leven van Piet was dus mooi, hebben we gehoord. Ik hoop niet dat u het mij kwalijk neemt, maar als ik zoiets hoor stel ik wel de vraag ‘vond Piet dat zelf ook?’ In dit geval luidt het antwoord daarop volmondig ‘ja’. Piet heeft te pas en te onpas laten horen en laten merken dat hij met volle teugen van het leven genoot.

Daar zijn veel getuigen van, want Piet leefde geen teruggetrokken leven, integendeel. Hij was zeer actief in het dagelijkse, sociale leven. Tot zijn 62e was hij als buschauffeur onderweg hier in de regio. In zijn vrije tijd speelde hij al een actieve rol in het verenigingsleven. Toen Piet na zijn pensionering alleen nog maar vrije tijd had, werd zijn rol bij diverse verenigingen groter en nam hij daarnaast allerlei vrijwilligerstaken op zich.

De vereniging buurtbus was er bijvoorbeeld als de kippen bij om Piet te strikken. Een ervaren chauffeur met vrije tijd, wat wil je nog meer. Maar ook in het verpleeghuis liet Piet zich geregeld zien, om dan met bewoners een rondje te wandelen of een biljartje te leggen.

Piet is hier geboren en getogen, als middelste in een gezin van 5. Hoewel Piet graag op pad ging, zowel in de buurt als verder weg, voelde hij zich hier thuis. Hij was hier in alle opzichten geworteld. De broers en zussen hebben een hechte band en spreken en zien elkaar geregeld. Toen enkele jaren geleden beide ouders kort na elkaar overleden, is gebleken hoe hecht die band is.

Een mooi leven: is er dan niets naars in het leven van Piet gebeurd? Zeker wel, het gezegde ‘elk huisje heeft zijn kruisje’ gaat ook op voor Piet. Het kruis dat Piet een groot deel van zijn leven heeft meegedragen, is het overlijden van zijn jeugdliefde Vera. Het was op de middelbare school dat Piet en Vera elkaar leerden kennen. Er ontstond een, wat men pleegt te noemen, kalverliefde. Deze kalverliefde bleek echter de opstap naar een grote liefde te zijn, eentje voor het leven.

Samenwonen deed je in die tijd nog niet zo snel, dat gebeurde pas als je het zout in de pap verdiende. Piet en Vera woonden dus nog thuis, maar zagen elkaar wel geregeld. Piet was bezig met zijn groot rijbewijs en had een paar losse baantjes. Vera leerde voor onderwijzeres aan de kweekschool. Zij ging daar op de fiets heen en op een regenachtige herfstochtend, het was nog schemerig, is Vera aangereden. Zij was er ernstig aan toe en werd in allerijl naar het ziekenhuis gebracht. Daar heeft zij nog een week in coma geleden voordat zij aan haar verwondingen overleed. Piet is die week niet van haar zijde geweken.

Het opgewekte karakter van Piet heeft hem na deze tragische periode weer overeind geholpen en doen besluiten om er het beste van te maken. En dat is best goed gelukt, ook volgens Piet zelf. Maar als mensen vroegen of hij misschien niet zou willen trouwen, zei hij altijd dat hij getrouwd was. Met Vera, zijn grote liefde. En dat Vera altijd bij hem was. Het is dan ook niet meer dan logisch dat we Piet straks naast Vera begraven.

Piet, je was een bron van vreugde voor iedereen in je omgeving. Geliefd en gewaardeerd, zo zullen we je herinneren. Rust zacht Piet.